Waarom ik het afvallen heb losgelaten

Het was november 2009 toen ik voor het eerst Weight Watchers binnenstapte. Ik herinner me dat moment en de datum nog goed, aangezien ik vlak daarvoor een ontmoeting met Anouk had tijdens een fanclubdag, waar een historische foto werd geschoten die ik nu als aandenken uit die tijd bewaar. Ik woog op dat moment 90 kilo en vond het wel welletjes. Ik ging naar school en was daarnaast alleen maar thuis, droeg voornamelijk jurken omdat ik mijn benen niet meer in een jeans geperst kreeg en was zo onzeker als de pest. Tijd om daar verandering in te brengen. Het was immers geen gezonde situatie meer, voor een meisje van nog geen 23 jaar.

Schermafbeelding 2017-01-18 om 11.50.25

En die verandering kwam er. Iedere week bezocht ik de cursus, ik hield me constant netjes aan mijn punten en ieder weegmoment was spannend maar mét resultaat. Toch merkte ik dat ik ook behoefte had aan dagen dat ik het wat meer los kon laten. Ik sprak daarom met mezelf af en dat de weegdagen ook mijn cheatdagen werden. Wegen in de ochtend en daarna lekker alleen maar eten waar ik op dat moment zin in had. Zo werd het voor mij een systeem waar ik me goed in kon vinden. En beter: ik hield het vol. Ik hield het vol om doordeweeks heel netjes te eten binnen mijn punten, omdat ik wist dat ik één cheatdag per week had waarop ik me kon laten gaan.

Het afvallen ging niet zonder slag of stoot. Zo had ik echt wel vaak een terugval, sloeg ik af en toe een cursus over en zijn er periodes geweest waarin ik stil bleef staan en mezelf een adempauze gaf. Die kilo’s waren er niet in een week tijd aangekomen en hoe graag ik ook wilde dat het overtollige vet héél snel zou verdwijnen; ik wist dat dat niet realistisch was. Mijn doel was naar de 60 kilo maar uiteindelijk besloot ik in september 2012 dat ik tevreden was. Of beter gezegd; mijn coach drukte me op mijn hart dat ik er echt goed uitzag en omdat ik al tijden stabiel bleef, vroeg ze me om mijn doel misschien iets bij te stellen. -25 kilo stond er toen op de weegschaal en ik woog precies 65 kilo.

De periode daarna ging er een wereld voor me open. Ik kon opeens kleding bij Mango en Zara aan, paste een fantastische coating skinnyjeans waar ik al jaren naar keek en zag er plotseling fantastisch uit. Ik kreeg op de site zelfs opmerkingen dat ik alsmaar knapper werd. En alhoewel dat misschien een beetje gek klinkt, voelde dat op dat moment als een overwinning. Ik was niet meer dat dikke, onzekere meisje, maar kon opeens meekomen met de rest. Ik hoorde erbij en dat voelde ontzettend goed. Maar die onzekerheid? Die is eigenlijk nooit weggegaan. Want ondanks dat ik op dat moment genoegen nam met 65 kilo en ik op outfitfoto’s zag dat er echt wel kilo’s vanaf waren; kijkend in de spiegel was ik niet tevreden. De 60 kilo knaagde aan me. Ik wilde dat behalen! En tsjah, die buik was er ook nog steeds. Om nog maar te zwijgen over die dikke bovenbenen. Mijn zelfbeeld en het resultaat dat ik op foto’s kon bewonderen klopten in mijn hoofd niet.

67874592

Zo poepie slank, zie ik nu. Zulke dikke benen, dacht ik toen. Zonde, zonde, zonde.

Toen ik in maart 2013 zwanger werd, heb ik dat hele gewicht losgelaten. Ik genoot van mijn groeiende buik en kon al vrij snel mijn gewicht en de kilo’s die eraan kwamen naast me neerleggen. Na acht maanden zwangerschap was ik zo’n 12 kilo aangekomen (erg netjes, al zeg ik het zelf!) en vlak na de bevalling kon ik al snel weer in mijn oude skinnyjeans. Ik zat nog maar drie kilo boven mijn startgewicht en had daar vrede mee. Maar toen kwam de onzekerheid weer om de hoek kijken. Het moederschap vond ik moeilijk, de slapeloze nachten hakten er goed in en ik viel weer in mijn oude, slechte patronen. Resultaat; ik werd weer zwaarder. Veel zwaarder.

Ik probeerde Weight Watchers weer op te pakken, liet dat weer los, ging ‘gewoon’ gezond eten, begon met sporten met een personal trainer, werd op een streng sportdieet gezet, viel weer af tot 70 kilo en toen het sporten met de trainer afgelopen was, schreef ik mezelf in bij de sportschool om zelf lekker aan de slag te gaan. En ondanks dat ik het eten onder controle had en lekker twee keer in de week ging sporten, kwam ik nooit meer onder de 70 kilo. Sterker nog: ik schommelde tussen de 70 en 75 kilo. Dé horror, als je me dat in 2010 had verteld. Maar nu? Ik had er vrede mee. Ik kon zelfs tevreden in de spiegel kijken. Ik weet niet precies wanneer die omschakeling precies is geweest, maar ik weet bijna zeker dat het moederschap daar iets te maken mee heeft en het feit dat ik daar al twee jaar niet van genoot. Ik stond regelmatig onzeker voor de spiegel en regelmatig doodongelukkig op de weegschaal terwijl Skyler naast me stond. Een kind dat mijn aandacht verdiende en niet dat stomme gewicht. En dat is juist wat ik niét wil uitstralen naar mijn eigen kind. Dat zijn moeder doodongelukkig is vanwege een getalletje. Want ik kan oprecht zeggen dat ik ook niet gelukkig was met de 65 kilo op de weegschaal. Dus wanneer ben ik dat wel? Na een ongelukkig 2014 én 2015, vond ik dat het vorig jaar maar eens over moest zijn met alles.

Ik schoot weer door na de bevalling. Rond de 80 kilo. Dát moest nu ook weer niet.

Ik heb in 2016 de knop omgezet en gewerkt aan mijn zelfbeeld. Ik wilde weer tevreden zijn als ik in de spiegel zou kijken en dat is behoorlijk goed gegaan. Ik voel me prima in kleding en heb wel iets anders om me druk over te maken. Mijn prioriteiten werden verlegd en ik gaf mezelf weer wat rust. Ik dook niet meer iedere dag op de weegschaal, at gewoon normaal zoals andere mensen dat ook doen en sportte twee keer per week. Mét plezier. Ik was niet meer geobsedeerd door eten, er niet meer de hele dag mee bezig. En dat voelde goed. Nee, ik weeg geen 60 kilo en ook niet de 65 kilo vlak na de afvalperiode. Maar ik weeg ook geen 90 kilo meer en dat is iets wat ik zelf nu eindelijk goed zie als ik in de spiegel kijk. Ik kan tevreden naar mezelf kijken, tevreden zijn met wat ik allemaal heb bereikt en zelfs positief kijken naar outfitfoto’s die ik heb geschoten. Ik heb geen maat 36 maar een gewone maat 40. Soms een 38, soms een 42. Maar bovenal een maat die goed bij me past en waar ik genoegen mee neem. Dat is jarenlang anders geweest.

75 kilo en helemaal prima. De kilo’s houden me minder bezig en ik kijk vooral naar hoe ik eruit zie en hoe ik me voel. Als dat plaatje klopt, voelt het voor mij oké en laat ik het getalletje maar gaan.

Van 2009 tot 2013 heeft mijn leven in het teken gestaan van afvallen, afvallen en nog eens afvallen. In 2014 en 2015, terwijl ik net moeder was geworden, stond mijn leven weer in het teken van afvallen en toen Raymond me ten huwelijk vroeg, schoot ik al direct in de stress omdat ik immers strak in mijn trouwjurk moest. Tot ik me opeens iets besefte; ik wil in die jurk als mezelf. En op dit moment voel ik me als mezelf, heb ik genoegen met de 75 kilo schoon aan de haak en kan ik oprecht zeggen dat ook mij die jurken mooi stonden. Maar ja, daar heb ik heel wat jaren voor nodig gehad.

Momenteel ben ik nog geen gram aangekomen tijdens deze tweede zwangerschap en ergens is dat natuurlijk erg prettig. Ook vertelt dat mij een beetje dat ik het balans goed gevonden heb. Gewicht zal altijd iets zijn waar ik een haat-/liefdeverhouding mee heb en alles wat er niet aankomt, hoeft er straks ook niet af. Ondanks dat ik nu tevreden ben met hoe ik eruit zie, zijn ook echt die onzekere momenten nog wel aanwezig. Dat stemmetje dat me af en toe even toesnauwt ‘dat ik die extra kilo’s er niet echt bij kon hebben’ en dat mijn benen dikker zijn dan van de andere blogger. Het is vanaf nu altijd een beetje opletten en constant mijn eigen gevoel bewaken. Het afvallen heb ik immers wel losgelaten; het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik weer doorschiet naar de 90 kilo. Dat ik de teugels weer loslaat en mezelf verlies. Gelukkig is dat voor nu helemaal niet aan de orde en gaat het goed. Gewicht is niet het belangrijkste in het leven, dat stomme getalletje op de weegschaal verpest mijn humeur niet meer en er valt weer wat te genieten. Zelfs met 75 kilo en zelfs met maat 40. Dat ik dat ooit nog eens zou zeggen. Maar man, wat voelt dat goed. En vooral: heel erg rustig.

Op de helft van mijn zwangerschap en nog steeds stabiel qua gewicht. Ik ben tevreden over mezelf.

Share:

20 Comments

  1. Naomi 18/01/2017 / 12:28

    Echt Shirley, ik ging dankzij jou weight Watchers doen, omdat dit bij mij toen echt nodig was. En ik ben nog steeds blij dat ik die keuze heb gemaakt, want het heeft mij heel veel opgeleverd. Nu doe ik geen weight Watchers meer, maar besef ik wel dat ik nog steeds dingen moet in het kader van slanker worden. Maar 2017 zou juist het jaar van acceptatie worden voor mij. Dus wederom ben jij een grote voorbeeld voor mij. Want je ziet er goed uit en je straalt zoveel meer dan sommige anderen die “moeten” afvallen en dunner “willen” zijn.

    Je ziet er goed uit, maar nog belangrijker: je voelt je goed!! Alleen maar bewondering!

  2. Annette 18/01/2017 / 12:35

    Wow Shirley wat een goed en eerlijk artikel. Daar kunnen en zullen hopelijk een heleboel vrouwen een voorbeeld aan kunnen nemen. Januari was nog maar net gestart of de afvalshake-reclames en de sportschool reclames vliegen je om de oren. Je mag enorm trots zijn op je jezelf en op je fijne gezin. Je bent een prachtige vrouw en lekker ‘echt’ met alle struggles die daar bij horen. Petje af!

  3. Kim 18/01/2017 / 12:55

    Die tweede foto met de spijkerbroek en het oranje jasje en top….Man, wat zie je er daar goed uit. Ik probeer het ook los te laten maar het blijft lastig. De hele maatschappij is er ook zo op gefocust. Mooi stuk Shir!

  4. Naomi 18/01/2017 / 13:05

    Wauw! Wat een mooi en open artikel.
    Ik zie mezelf er helemaal in terug.
    Een hele poos doodongelukkig geweest en flink wat kilo’s aankomen naar een paar kilo minder en sporten! Ik val erg moeilijk meer Af, want ik wil t wel leuk houden en het moet geen moetje zijn. Ik ben super tevreden hoe ik me nu voel en dat is al een resultaat opzich. Een positief zelfbeeld ondanks het maatje meer, een buikje en de love handles. Maar af en toe nog wel een date met Tony…. (chocolonely 😉 )

  5. Manon 18/01/2017 / 13:26

    Prachtig verwoord, Shirley! Wat ben jij gegroeid als persoon. Ten tijde van de foto met de rode coated broek keek ik ontzettend tegen je op: een prachtige slanke dame die van zo ver gekomen was en altijd mooie kleren droeg. Dat wilde ik ook! Ik herkende me ontzettend in jou, ook ik was iets te zwaar en vreselijk onzeker. Inmiddels heb ik die maat 36 waarvan ik altijd droomde (mede doordat jij me geïnspireerd hebt) maar als ik dit nu lees kan ik niet zeggen dat ik er beter uit gekomen ben dan jij. Ik mag m’n doel dan behaald hebben, mij lukt het niet om de ‘obsessie’ met m’n gewicht los te laten en ik ben veel te veel bezig met gezond eten en hoe ik er uit zie. Vaak ten koste van m’n relaties. Ontzettend knap hoe jij dit hebt kunnen doorbreken. Hopelijk vind ik op een dag ook ergens een middenweg. Tot die tijd blijf jij me inspireren. En ik hoop dat je gelooft dat je er ook met 15 kilo meer nog altijd heel knap uit ziet!

  6. Villa BlaBla 18/01/2017 / 13:41

    Moedig en oprecht artikel waar veel vrouwen iets aan hebben. Op sommige vlakken ook heel herkenbaar voor mij. We maken van ons gewicht iets heel belangrijks, terwijl het daar helemaal niet om draait in het leven

  7. Nathalie 18/01/2017 / 14:01

    Wat een mooi stuk! Zo herkenbaar voor vele vrouwen, waaronder ik. Wat een mooi proces heb je door gemaakt :)

  8. Lizet 18/01/2017 / 14:49

    Heel goed om te lezen, fijn dat je zo goed in je vel zit. Je ziet er ook goed uit, fijn dat je dat nu zelf ook ziet! :)

  9. rachel 18/01/2017 / 17:10

    toppertje ben je 😉 en je bent gewoon goed zo mop en ben blij dat je dat zelf ook ziet!!! kussssssss want ben trots op je

  10. Lotte 18/01/2017 / 18:54

    Via een weight watchers recept ben ik op je blog terecht gekomen, ik denk in 2014/2015 dus heb het hele afvalproces een beetje gemist, maar natuurlijk wel de verandering in 2016 en dat is iets wat iedereen zou moeten kunnen (inclusief mijzelf). Voor jezelf een goed gevoel hebben en het daar bij laten. Ik ben vorig jaar 14 kilo afgevallen, wilde onder de 80 en dat is gelukt. Met m’n bruiloft in mijn achterhoofd gebeurde er ineens wat er in de jaren daarvoor niet gebeurde. Rond oud en nieuw de teugels weer iets te veel laten varen dus nu weer net boven de 80. Dit jaar wil ik er nog een keer voor gaan om onder de 70 uit te komen (wat mij eindelijk een gezond bmi op zou leveren (al zegt dat ook niet alles). Maar mocht ik merken dat 75 prima is, dan kan ik daar denk ik inmiddels ook goed mee leven. Ik merk nu al zo goed het verschil.

  11. Sabien 18/01/2017 / 20:45

    Je kan alleen jezelf gelukkig maken, dat is precies wat jij nu doet!!

  12. Mar 18/01/2017 / 21:13

    Wat een mooi stuk! Ik vind het echt knap van je hoe je dit los hebt kunnen laten en gelukkig bent! Je bent een topper!

  13. Daniek 18/01/2017 / 22:35

    Wauw!
    Ik reageer eigenlijk nooit. En ben zeker nog geen moeder. Maar ik herken me zo in je verhaal. Op mijn 23ste tikte ik bijna 100 kilo aan. En zit nu ook op 75. Het vergelijken zit er soms nog wel eens in, zeker op de onzekere dagen. Maar als ik zo de foto’s van jou zie met 75 kilo denk Ik, wauw wat ziet zij er goed uit! En heb ik weer zo’n dag, surf ik toch nog is ff terug naar jouw artikel! Je ziet er geweldig uit!

  14. lisette 19/01/2017 / 07:24

    Wat een open en mooi geschreven stuk. Je mag trots zijn op jezelf!

  15. Desirée 19/01/2017 / 08:44

    Heel erg trots op je, want dat loslaten is echt niet gemakkelijk. Ik heb dit ook jaren geprobeerd, maar feit blijft dat – ondanks dat ik al zo’n 30 kilo afgevallen ben – ik nog een ongezond gewicht heb waar echt wat aan gedaan moet worden. Vandaar mijn stap voor een operatie dit jaar. Ik hoop daarna ook die rust te kunnen krijgen. Het afvallen is niet mijn nummer één doel, het gezonder en fitter worden en me lekker voelen in mijn lijf wèl :)

  16. Pascale 19/01/2017 / 10:16

    Je bent mooi zoals je bent, van binnen en buiten.
    Het gaat erom hoe je je zelf voelt, en of dat nou 90 kilo is of 60
    Laat je gewicht niet je leven bepalen.
    Dat is het zeker niet waard, en daar weet ik alles van.
    Mijn gewicht bepaald nu inmiddels ook al zo een beetje mijn leven.
    Je weet ook dat mijn moeder vroeger mij altijd de grond in trapte vanwege mijn figuur en gewicht.
    Kan je wel zeggen dat dat diepe wonden achter laat, en het toch je leven lang achtervolgd.
    En ach het zijn maar getalletjes.
    Ben zo blij dat je tevreden bent met jezelf.
    Vier het leven,geniet van je gezin en laat het los.
    En laat je zeker nooit door iemand de grond in trappen.
    Liefs een trotse moeder en oma.
    XXX

    • Lara 19/01/2017 / 10:35

      Wat een lieve reactie! Zal Shirley vast heel blij mee zijn, zo’n fantastische moeder!

  17. Jessica 19/01/2017 / 14:43

    Wat heb je dit mooi geschreven meis, en je bent prachtig!

  18. Jessica 19/01/2017 / 15:43

    Shirley echt waar jij bent op dit moment mijn inspiratiebron en ik hoop op de even goede weg geraak als jij !
    Ik heb iemand nodig als jij …
    Dikke knuf en wat zie je er echt elke keer super uit !

  19. Nadia 23/01/2017 / 21:58

    Goed hoor Shirley, wat ben jij gegroeid. :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *