Gisteren was het zover en was de officiële opening van Topshop in SPRMRKT. Je leest het goed: geen eigen winkel. En dat is toch wel de teleurstelling van de eeuw. Topshop verdient gewoon een grote eigen winkel, met drie verdiepingen, de gehele collectie en prachtig gevulde rekken. En ik vind dat ik dat ook verdien. Maar helaas. We moeten het doen met slechts enkele rekjes in de winkel SPRMRKT (filialen Rozengracht en Willemsparkweg). Op de uitnodiging stond dat we aanwezig konden zijn vanaf 17:00 uur en omdat ik nog ergens anders heen moest ‘s avonds, besloot ik direct op dit tijdstip te gaan. Helaas liep het uit en konden we pas rond 17:30 uur naar binnen. Maar eenmaal binnen zou dat het wachten wel goed maken. Ik liep SPRMRKT in, wilde een sprintje trekken naar de Topshop-collectie  maar moest het doen met wat rekjes Avelon en Acne. Topshop was nergens te zien en werd in de loop van de avond onthuld! Omdat ik dacht dat het niet zo lang meer moest duren bleef ik wachten. En wachten. En wachten. Het was enorm warm binnen, de muziek stond té hard en veel mensen stonden ongeduldig te wiebelen. Waar bleef de collectie? Vijf uur is vijf uur, toch?

Om 18:30 uur – na anderhalf uur wachten, ja! – vroeg ik aan iemand die daar werkte hoe laat het eindelijk eens begon. ‘Ja, dat mag en kan ik niet zeggen’, snauwde hij chagrijnig naar me. Óké? Ik besloot nog vijf minuten te wachten en toen naar huis te gaan. Maar net toen ik op het punt stond om naar buiten te lopen stopte de muziek en sprak de eigenaresse van SPRMRKT ons toe. Dat ze van SPRMRKT niet alleen een súper markt wilde maken maar ook een top shop (vat je ‘m? Heel flauw). Nou, opschieten! Ik wilde de collectie zien. Toen eenmaal het doek opzij ging waar de collectie achter hing speelden twee mannen op een gitaar en drumstel alsof hun leven er vanaf hing (electroband MeloManic?). En ze speelden, en ze speelden. Ondertussen had ik me al ziek gegeten aan de chips en cupcakes die daar aanwezig waren (sorry WW coach!) en begon ik toch echt mijn geduld te verliezen. Maar om 19:00 uur mochten we de collectie bekijken. En wat kan ik erover zeggen: oké, het is geen eigen winkel. Het is een shop-in-shop in een ongezellige ruimte met slechts zes rekjes van een meter. Er hangen wat kledingstukken, een stuk of vier paar schoenen, wat panty’s, bikini’s en make-upjes. That’s it. O, en het is niet alleen de dure collectie, wat eerst geroepen werd. De kledingstukken zijn gewoon prima betaalbaar. Het goede nieuws is wel dat de collectie wekelijks verandert. Het zal dus niet zo zijn dat heel Amsterdam eerdaags in dezelfde items loopt. De wisselkoers is wel erg hoog gehanteerd en daarom ben je goedkoper uit als je online de items besteld. Maar hé, er zit een Topshop in Amsterdam. Andere steden en landen kunnen dat soms niet zeggen. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik het behoorlijk tegen vond vallen, maar dat zal ook komen door het feit dat ik moe, misselijk en chagrijnig was door de rest van de avond. Ik was uiteindelijk om 20:30 uur thuis en moest daarom een ander event (ik had perskaarten voor ‘t Girls First concert van Plan Nederland!) aan me voorbij laten gaan. Maar alles voor de site, hè? Ik heb wat leuke foto’s voor jullie gemaakt. Kijk mee.